Hreflang (wersje językowe strony)

Jak wygląda

W sekcji head każdej wersji strony, identyczny zestaw na każdej z nich:

<link rel="alternate" hreflang="pl" href="https://example.com/pl/produkt/" />

<link rel="alternate" hreflang="de" href="https://example.com/de/produkt/" />

<link rel="alternate" hreflang="de-CH" href="https://example.com/de-ch/produkt/" />

<link rel="alternate" hreflang="x-default" href="https://example.com/" />

W nagłówku HTTP, co działa też dla plików PDF:

Link: <https://example.com/plik.pdf>; rel="alternate"; hreflang="pl", <https://example.com/de/plik.pdf>; rel="alternate"; hreflang="de"

W mapie witryny każdy adres dostaje element url z wpisami xhtml:link dla wszystkich wersji, łącznie z sobą:

<xhtml:link rel="alternate" hreflang="de" href="https://example.com/de/produkt/"/>

Mapa wymaga deklaracji przestrzeni nazw xmlns:xhtml="http://www.w3.org/1999/xhtml" w elemencie urlset. Jak zbudować taki plik, opisuje hasło o mapie witryny.

Jak traktuje to Google

Dokumentacja Google (wersje zlokalizowane strony) uznaje trzy metody za równoważne: kod HTML, nagłówki HTTP i mapę witryny. Stosowanie kilku naraz nie daje korzyści, a utrudnia utrzymanie. Google nie używa hreflang ani atrybutu lang do wykrywania języka strony; język ustala algorytmami. Zlokalizowane wersje uznaje za duplikaty tylko wtedy, gdy główna treść pozostaje nieprzetłumaczona.

Wytyczne wspólne dla wszystkich metod z tego samego dokumentu:

• każda wersja językowa musi uwzględniać siebie i wszystkie inne wersje,
• adresy muszą być pełne, z protokołem, na przykład https://example.com/foo, a nie /foo,
• adresy nie muszą być w tej samej domenie,
• jeśli dwie strony nie wskazują na siebie nawzajem, tagi zostaną zignorowane; to chroni przed podpinaniem cudzych stron jako wersji Twoich,
• przy wielu adresach w jednym języku dla różnych regionów warto dodać wersję ogólną, na przykład en obok en-IE i en-CA.

Kody opisuje osobna sekcja dokumentu. Wartość składa się z kodu języka w formacie ISO 639-1 i opcjonalnego kodu regionu w formacie ISO 3166-1 alfa-2, rozdzielonych myślnikiem, jak en-US. Inne kody, na przykład es-419, nie są obsługiwane. Wielkość liter nie ma znaczenia. Nie można podać samego kraju: be to język białoruski, a nie Belgia. Dla różnych alfabetów można dodać kod pisma ISO 15924, na przykład zh-Hant i zh-Hans. Wartość x-default wskazuje stronę zastępczą dla użytkowników, których ustawienia nie pasują do żadnej wersji; dokument poleca ją zwłaszcza dla stron wyboru języka i kraju.

Hreflang łączy się z wyborem strony kanonicznej. Dokumentacja o duplikatach (jak określić kanoniczny URL) mówi, że Google preferuje jako kanoniczne adresy z klastra hreflang, i zaleca wskazywać stronę kanoniczną w tym samym języku. Wersje językowe bez adnotacji to według Google typowa przyczyna wyboru niewłaściwego adresu (rozwiązywanie problemów z wyborem strony kanonicznej). Jak Google wybiera, opisuje hasło o adresie kanonicznym.

Kiedy ma znaczenie

Dokumentacja wymienia trzy sytuacje, w których zaleca adnotacje:

• główna treść w jednym języku, przetłumaczony tylko szablon, na przykład nawigacja i stopka,
• niewielkie różnice regionalne w tym samym języku, na przykład angielski dla USA, Wielkiej Brytanii i Irlandii,
• pełne tłumaczenie całej witryny na kilka języków.

Najczęstsze błędy

Jak sprawdzić

Z linii poleceń wyciągnij wszystkie adnotacje z HTML jednej wersji:

curl -s https://example.com/pl/produkt/ | grep -i 'hreflang'

Potem to samo dla każdego adresu z listy. Zestaw musi być identyczny. Nagłówek HTTP sprawdzisz osobno:

curl -sI https://example.com/plik.pdf | grep -i '^link:'

Dla każdego adresu z adnotacji potwierdź kod 200, bo wersja, która przekierowuje, nie domyka klastra:

curl -s -o /dev/null -w "%{http_code}\n" https://example.com/de/produkt/

W narzędziach deweloperskich przeglądarki wyszukaj hreflang w zakładce Elementy. Search Console nie ma osobnego raportu wersji językowych; decyzję o adresie kanonicznym pokazuje narzędzie do sprawdzania adresów URL (narzędzie do sprawdzania adresów URL). Mapę witryny z adnotacjami sprawdzisz w sprawdzarce sitemapy, a kody odpowiedzi wszystkich wersji w sprawdzarce przekierowań. Przy przeprowadzce na nową domenę adnotacje trzeba zaktualizować we wszystkich wersjach naraz, co opisuje poradnik o migracji.

Monitorowanie

IndexRise nie monitoruje adnotacji hreflang. Najbliższe sprawdzenia, które robi co noc, to kod odpowiedzi i tag canonical każdej monitorowanej wersji: jeśli wersja niemiecka zacznie przekierowywać albo dostanie canonical do polskiej, klaster rozpadnie się z tego powodu, a Ty dowiesz się rano. Samą składnię adnotacji sprawdzaj po każdym wdrożeniu poleceniami z sekcji wyżej.